[REPO] “All my ex’es live in Texas”

21 mrt

Na een frustrerende week van administratieve misverstanden bij mijn werkgever en uitbetalingsperikelen, vergezelde mijn vriendin me voor de avondvoorstelling ‘Zombies’. Na een korte wandeling arriveren we bij Dok Noord. Troosteloze restanten van de industriële revolutie doemen op, duistere fabrieksmuren torenhoog voor een maanloze hemel. Mikky ritst haar jas tot aan de kraag dicht ‘gezellig sfeertje, schat’ zegt ze kil.

In de verte zie ik de kleurrijke lampions van ‘Ciné Martiko’. Opgelucht antwoord ik haar ‘daar is het’. Zonder dat er nog een woord gewisseld wordt, komen we bij de ingang van de ‘Expeditie’. Het theaterstuk zal binnen tien minuten beginnen maar buiten twee dames die gretig sigarettenrook inhaleren, blijken wij de enige aanwezigen. ‘Dat ziet er gezellig uit’ zegt ze opnieuw, maar voor Mikky nog een opmerking kan maken komt een geluidstechnicus ons groeten. Enkele minuten later heeft het zes-koppen-tellend publiek, wij incluis, per paar in de theaterzaal plaatsgenomen. De ingangsdeur blijft openstaan, na enkele ogenblikken wordt het donker in de zaal. Hard wit licht schijnt door de opening binnen, silhouetten van weerzinwekkende creaturen tekenen zich scherp af. Mikky grijpt mijn hand vast. Met groteske bewegingen schuifelen de “levende doden” de scene op. Een te slanke dame met bloedend hoofd en rottende tanden opent het stuk. Als bediende van een stempellokaal pleziert het haar om werkzoekenden als idioten te beschouwen en zodoende te behandelen. Een militair met afgerukte ledematen vertelt dat hij moeders ovenschotel mist, waarna een creepy zakenman zijn gsm-berichten achterna holt. Het geheel wordt afgerond met danspasjes op het countryritme van “All my ex’es live in Texas”, waarbij je niet weet of je moet lachen of huiveren.

Na de voorstelling hoor ik een van de toeschouwers zeggen: ‘de afwezigen hebben ongelijk gehad’ en ik kon hem alleen maar gelijk geven. Mikky had haar vermaakt en zij was duidelijk niet de enige. Na een kort gesprek met Guido Decroos, een van de verantwoordelijken van Theatre Croquemitaine, werd de opzet van het stuk duidelijker: ‘Uiteindelijk zijn we allemaal Zombies die handelen op het ritme van de machine.’

Een half uur later bevinden we ons in het ‘Pierkespark’, op uitnodiging van het Reporterslabo. Daar word ik aangenaam verrast door het weerzien met Luc Nijs en het straattheater ‘Fortuna’. Dit bonte gezelschap brengt een mix van film, muziek en zang. Titel: ‘Strop en Strik’. Het verhaal begint in Antwerpen kort na de tweede wereldoorlog en verbeeldt de historie van een stropdasfabrikant en zijn gezin. Ik werd even ontroerd bij de warme kleuren die de hippe jaren zestig weergeven. Deze lijken zo waarheidsgetrouw dat ze zo uit een familiealbum afkomstig zouden kunnen zijn. Beelden van de kersverse ouders Jansen, die trots hun pasgeboren zoon Mark op de gevoelige plaat vastleggen.

Deze jonge man scheert echter hoge toppen en drijft de firma ‘Strop & Das’ naar ongekende hoogten. Als hij een filiaal op de planeet Mars opent behoort hij bij de absolute financiële top. Langzaam beginnen er zich groteske puisten zijn gezicht te vervormen. Zoals een zombie.

 

Pick. V