[REPO] Gedroomde Stad – Revolteren en genieten: “La vie est belle”.

23 mrt

Donderdagavond. 22 maart, De Expeditie. Gedroomde Stad. Productie Victoria Deluxe.

Ik ben geen (cultureel) recensent. Wil het me niet aanmeten. Heb wel een eigen mening als ik iets beleef in theater, dansproductie, muziek, performance of film. Maar om het wereldkundig te maken, nee, niet eerder gepleegd. Dus zonder ambities om te recenseren, ben ik naar deze voorstelling gestapt.

Het eerste halfuur kijk ik met stijgende verbazing naar animatieclips, ter opwarming rond een cluster van een thema: “stad”. Pakkend, de invloed van de stad op het platteland in Mauretanië, een eigenzinnige en originele analyse. Verbijsterend, taferelen uit het leven van een schattige hond in een Westerse stad. Gent? In contrast met vuilnisrapers in een Zuidelijke Grootstad. … Het ene filmpje na het andere. De warming-up mag “less” en wordt dan misschien “more”, wat mij betreft.

En dan een uur lang, wat ik zou durven catalogiseren als “Man, man. Straf”.

Een grootstad spreekt tot de fantasie, van wat een mens, een sociale klasse, wil (realiseren): voor de meerderheid is dat gewoon een leuk en beter leven, voor een elite het vertier en verteer van hun maximalisatie van de winst. En wat zou de weerslag kunnen zijn op enkele vierkante kilometers, bevolkt door miljoenen harten en zielen?

Een jaar lang hebben “spelers en makers” van Victoria Deluxe over het “fenomeen stad” gefantaseerd, beelden gecreëerd en verhalen gemaakt. Gefocust op de heftige kanten van de stad, op het eigenzinnige –soms- hautaine stadsgevoel, de verrassende platformen die een stad biedt aan conflict, indoctrinatie, consumptie, aan indoctrinatie van consumptie. Ritme, afstomping en vereenzaming, … “verellendung”, kortom.

Wat je niet verwacht in dit rijtje is liefde en rock ’n roll. Maar in Gedroomde Stad is er flink wat ruimte voor “feelgood en nostalgie”. Charles Trenet en Elvis. Een andere kijk op Elvis: rock ’n roll die de reproductie na de arbeid begeleidt, maar ook zorgt voor een angstaanjagende neurose om “in het gareel” te lopen.

Ik voel me gaandeweg spartelen, niet verzuipen, wel naar adem happen. Om als het ware te overleven in een stresserend beeldverhaal. Dans wordt theater, beelden worden een pijnlijke open zenuw. Op de achtergrond, het groot filmdoek, projectie van een somber beeld van appartementsblokken, vanuit het zaalplafond een oranje ballonnetje dat tergend traag neerdaalt, in realtime, voor het doek. Misschien is het wel allemaal wat teveel van het “goede”. “Less is more”, zoals bij de warming-up. Een spanningsboog heb ik nodig, nu. Een strakkere en met meer spanning. Overvloed kan schaden. Waaraan deze bespreking ook lijdt?

Iconen, accuraat in beeld gezet. Beklijvend krachtige “ver”beeldingen van grootstedelijke verkeersellende, winkelwoede, revolte tegen de dwangneurose van etnische assimilatie, “flink” foute verdeling van rijkdom. Ze branden nog altijd op mijn netvlies. Trillend over de rug. De Arabische Lente, Malcolm X, Indignados, Occupy, Antikapitalisme. Niet gratuit, geen clichés, precieze beelden. Loepzuiver gemonteerd en in combine met muziek, …. verpletterend.

Het emotionele orgelpunt is van een ander karakter, of misschien net niet: de scene waarin een man -in mooi pak met boeketje in de hand- in crescendo, maar tevergeefs, op de deur klopt van het appartementje van zijn begeerde deerne, die verkrampt bij elke bons aan de andere kant van de voordeur. Onder het wakend oog van haar oude moeder en vader. Knijpen in de ziel.

Victoria Deluxe, toch!

Respect.

Wat ben ik vreselijk benieuwd naar een verslag over het productieproces van deze knappe voorstelling. Want de “hoe”-vraag is wellicht het geheim wapen van de sociaalartistieke stadsguerilla, toch?

 

Tjhoi