[REPO] FRAGMENTEN VAN ENTER

25 mrt

Het sociaalartistieke festival vaart op zijn laatste krachten, alvorens het opnieuw een veilige haven binnengaat. Gedurende bijna 10 dagen konden we kennismaken met een verscheidenheid aan artistiek talent, met een mix van artistieke expressie in verschillende kunstvormen, zoals theater, film, muziek, zang en dans. Ondertussen bracht het reporterslabo de soms wat ondergrondse activiteiten op een eigenzinnige manier in beeld. De reporters maakten gebruik van zowel film en audio als foto en tekst om aan de wereld te tonen hoe boeiend Gent als cultuurstad is, als je even buiten de lijntjes gaat, als je de grenzen aftast of als je jouw ogen opent voor de schoonheid van het minder alledaagse.

Nee, ik ben niet geënterd, gekaapt of tot zinken gebracht. Was het piraterij? Ik denk het niet. Ik liet me gedurende een aantal dagen onderdompelen in het moment en verwonderde me over al die talen en uitdrukkingsvormen, over het plezier, het enthousiasme, de spontaniteit, het lef en de inspanningen van het zogenaamde ‘amateurtalent’. Ik noem het parels, ruwe diamanten zoals ze het in de ‘Voice van Vlaanderen’ noemden, al heeft het met dit laatste in de verste verte niets te maken. Er was zeker voldoende ‘grain’ of ‘korrel’ aanwezig  bij de deelnemers aan het Enterfestival, al weet ik nog steeds niet wat ze daar in ‘the voice’ nu mee bedoelden.

Maar weet je wat ik zo jammer vind: het festival bereikte zeker niet alle lagen van de bevolking, laat staan dat er iemand van wakker lag. Ik ondervond het zelf aan den lijve, dat ik eens het weekend voorbij was, weer helemaal in het dagelijkse werkleven viel, helemaal ingenomen door de dagdagelijkse beslommeringen en activiteiten. Maar ik sprong er toch even uit en merkte dat mijn omgeving bijna niet besefte wat het Enterfestival was. Geen tijd, geen goesting, andere belangrijker dingen. Maar misschien was het enkel een kwestie van prioriteit. Jammer, want ze hebben zoveel gemist – ik ook trouwens. Niet dat iemand daar van wakker moet liggen, maar toch…

Toch hoop ik dat we erin geslaagd zijn om een stempel te drukken op onze stad, ruimer te gaan en de ‘non-believer’ of de ‘het laat me koud’-individuen een beetje te enthousiasmeren. Want dat is toch wat de sociaalartistieke praktijk wil?

Toen ik me op zondag 18 maart 2012 onderdompelde in de sfeer op de Vrijdagmarkt, me liet meedrijven op de tonen van de muziek, meegezogen werd in de energie van de fanfares, me vrijwillig liet kapen op de Vrijbus, besefte ik wat het festival miste…Misschien moet het festival nog meer naar buiten treden, zichtbaar zijn op pleinen en in parken, op publieke en drukke plaatsen zodat het enthousiasme zich kan voorzetten als een virus in ons lijf. De ontluikende lente en de zon bezorgden de aanwezigen alleen maar woorden als: Prachtig! Schitterend! Fantastisch! Vollen bak! Muy bien! Verwarmend als de zon! Hadden ze door dat ze zich in het hart van een sociaalartistiek project/proces bevonden?

Lieve deelnemers, artiesten, vrijwilligers, organisatoren, bedankt dat ik erbij kon zijn, bedankt voor de fijne, onvergetelijke ervaringen, merci voor de samenwerking en nieuwe contacten in het Reporterslabo.  Tijdens ‘Tartuffe, all you can live’, ‘Spectaculair Spektakel’, ‘Fortuna’, ‘Serdi en crew’ lieten jullie me verweesd achter met zoveel impressies dat ik er niet in slaagde ze onder woorden te brengen. Maar ik genoot ervan. Met pen en een leeg blad trok ik ten strijde om nadien met volgekrabbelde blaadjes, zonder structuur, terug te keren naar het labo. Blaadjes vol indrukken en ideeën over dit rare, maar buitengewoon boeiende festival. Bij deze bedank ik jullie voor de nagelaten indrukken en de kippenvelmomenten!

Tijdens de voorstellingen besefte ik ook plots dat het allemaal toch niet zo moeilijk hoeft te zijn. Want in het artistieke, of het nu sociaal is of niet, verstaan we mekaar toch, niet? En als dat niet zo was, dan waren er de reporters om het beste van hetgeen anderen van zichzelf lieten zien in kaart te brengen. We zouden niet willen dat je in ongekende wateren gekaapt wordt of tegen een plots opduikende rots vaart.

Het sociaalartistieke schip vaart voort, op kleine wateren en blijft dobberen op de achtergrond om binnen twee jaar met verenigde krachten opnieuw in een stedelijke zee te verschijnen. Houd het in de gaten!

 

Nathalie